Ana Sayfa

Hiç kimse, hiçbir bakımdan Onun üstünde değildir. - Seyyid Abdülhakim Arvasi “kuddise sirruh”

Âb-ı Hayat - 413 (Cum'anız mubarek olsun efendim)
Huzurpınarı ailesinin muhterem üyelerinin Cum'a gününü tebrik eder, müstecâb dualarınızı istirham ederizImage efendim. Allahü tealaya emanet olunuz efendim. ali zeki osmanağaoğlu Geçmiş zaman olur ki, hayali cihan değer.... Bâzı hatıralar vardır ki, kalblere nakşeder. O hatıraları hatırlamak, Cennet hayatı yaşamak gibidir... Geçen haftanın devamı: Bir müddet sonra 1981 senesi ortalarında askerlik için celb evrakları geldi. O gün kandildi. Muayenehane açılalı henüz 7-8 ay olmuştu. 3 sene askerlik için sıra gelmeyecek denilmişti. Tecil ettirme imkanı vardı, acaba bir müddet tecil ettirsek mi diye düşünüyordum. Her kandilde olduğu gibi, akşama hocamıza kandil ziyaretine gidecektik. Hocamıza durumu anlatıp, ne yapayım diye sormağa karar verdim. Aynı günün akşamı hocamıza kandil ziyaretine gittik, fakat sohbetin tadından sormağı unuttum. Sohbetten sonra veda edip kapıdan çıkarken, herkese birkaç kelime iltifat ve nasihat ediyorlar, gönüllerini alıyorlardı. Sıra bana geldiğinde; "Hayrola, yolculuk mu var" buyurdular. Bir anlık tereddüdden sonra, askerlik için söylediklerini anlayıp; evet efendim dedim. "Bir an evvel askerliğinizi yapın, tecil ettirmeyin. Arkadaşlarımızın çok olduğu bir yere gidersiniz, hizmetlerinizin karşılığını görürsünüz, rahat edersiniz, hayırlı olsun" buyurdular. Hakikaten de söyledikleri gibi oldu. Hiç sıkıntı çekmedim. Her fırsatta İstanbul'a gelip ziyaretlerine gittim. Bir defasında İstanbul'a geldiğimde kitap hizmetlerine katılacağım zaman, (hocamız bir müddet bazı şartlardan dolayı subay arkadaşların bu hizmetlere katılmasını istemiyor) denildi. Ben muvazzaf subay değilim, diye düşündümse de hocamızın evine ziyarete gidip sordum. Ben de katılabilirmiyim dedim. Hocamız hiç kimseye şunu yap veya yapma diye emir vermezlerdi. Tavsiye şeklinde kıymetini anlatırlardı. O gün hocamız benim sualime cevab olarak buyurdular ki; "Bir kişi o kadar zengin olsa ki, dünyanın her şeyi, yerin altı ile üstü ile, onun olsa. Ve hepsini Allah yolunda sadaka olarak fakirlere dağıtsa, alacağı sevab, unutulmuş bir sünneti meydana çıkarmak sevabı yanında hiç kalır. Bu kitaplarla farzlar yayılıyor. Emr-i maruf sevabı hiçbirşeyle kıyaslanamaz" buyurdular. Bu hizmetlere iştirak etmemizi istediklerini anlamış oldum. Haftaya devamı var inşallah. Enver abim, asırlarda ender yetişen çok müstesna bir insandı. Allahü teala rahmeti ile merhameti ile muamele eylesin inşallah. Fî emanillah.
 
Âb-ı Hayat - 406 (Cum'anız mubarek olsun efendim)
Huzurpınarı ailesinin muhterem üyelerinin Cum'a gününü tebrik eder, müstecâb dualarınızı istirham ederiz Imageefendim. Allahü tealaya emanet olunuz efendim. ali zeki osmanağaoğlu Geçmiş zaman olur ki, hayali cihan değer.... Bâzı hatıralar vardır ki, kalblere nakşeder. O hatıraları hatırlamak, Cennet hayatı yaşamak gibidir... 1980 senesinde diş hekimliği fakültesinden mezun oldum. Fakültede asistan olarak kalmam için bazı hocalarımız ısrar ediyorlardı. Ayrıca 3-4 alternatif daha vardı. Enver abime hangisinin uygun olacağını sorduk. Hiçbirisine izin vermediler. Muayenehane açmak daha uygun olduğunu söylediler. Zaten çocukluğumdan beri Enver abimin her emrine (sebep araştırmadan) peki derdim. Bu emrlerine de baş üstüne efendim deyip muayenehane açtık. İlk gün sabah, Enver abim gazeteye giderken bizim muayenehaneyi teşrif buyurdular. Dua ederek, açılışını yaptılar. Ellerinde bir Kur'an-ı kerim vardı. Buyurdular ki; "Bu Kur'an-ı kerim, Hocamızın okuduğu Kur'an-ı kerimdir, selam söylediler, hayırlı olsun diye dua ettiler ve bu Kur'an-ı kerim'i de sana gönderdiler" buyurdular. Birkaç hafta sonra Cuma namazı için (ayrıca kitap hizmetlerimiz için) Sultanahmed camiine gitmiştik. O hafta Hocamız da bizim muayenehanenin yakınında bir camiye Cuma namazı için gelmişler ve muayenehaneye uğramışlar. O gün mübarek bir gündü. Hem Cuma, hem de kandildi. Her kandilde olduğu gibi akşam hocamıza kandil ziyaretine gittik. Hocamız; Bugün sizin muayenehaneye geldim, buyurdular. Duaya vesile olması için, efendim kitap satışındaydım, dedim. Biliyorum buyurdular. "Belki içeride birisi vardır dedim, zile bastım, açılmayınca kapının yanında dua ettim" buyurdular. Hocamız ve Enver abimiz talebelerini çok severlerdi. Dünya işlerinde bile yardımcı olurlar, merhametlerini her halûkârda belli ederlerdi. Tabii bizim onları sevebilmemiz, Onların bizi sevdiklerinin, Onların kalblerinden gelen sevginin tezahürüdür. Onların talebelerini böyle sevmeleri, inşallah ahiretde dahi sahip çıkacaklarının alametidir. Yeter ki biz bozulmayalım. Onlar, ömürleri boyunca insanlar yanmasın diye, dünyada ve ahiretde insanlar huzurlu olsun diye uğraştılar. Biz de Onların açtığı yolda hizmet etdiğimiz müddetçe, Onların bıraktığı emanetlere, hizmetlere, sevgilerine sahip çıktığımız müddetçe, ahiretde Onların bize sahip çıkacaklarından ümmidliyiz inşallah. Kişi sevdiği ile beraber haşrolur hadis-i şerifi tesellimizdir efendim. Enver abim, asırlarda ender yetişen çok müstesna bir insandı. Allahü teala rahmeti ile merhameti ile muamele eylesin inşallah. Fî emanillah. İmanlı olmanın iki şartı Facebook'ta paylaş Twitter'da paylaş Yazdır e-Posta Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki: Amentü'deki altı şeye inanmak, imandır. Ama bu imanın, bir müminde var olması iki şarta bağlıdır. Birincisi, gayba iman, yani görmeden, kendi aklına, bilgisine danışmadan inanmaktır. İkincisi, hubb-i fillah ve buğd-i fillahtır. Bu iki şart yoksa, Amentü'deki altı şarta inansa da mümin olamaz. Büyükler, (Kelime-i şehadet getiren Müslüman, Rabbimizin evliya kuludur) buyuruyor. Allahü teâlânın evliya kulunu kırmak gadab-ı ilahiye sebep olabilir. Cenab-ı Hakk'ın en çok sevdiği ibadet, Müslümanların birbirini sevmesidir. Nasıl ki, namazın şartı vaktin girmesidir, imanın şartı da hubb-i fillah buğd-i fillahtır. Yani, Müslümanları Allah için sevmek, Allah düşmanlarını da, Allah için sevmemektir. (Hocasını inciteni seven köpekten aşağıdır) buyuruluyor. Allah'a karşı olanı seven de, elbette daha aşağı, daha kötüdür. Tabiî bu düşmanlık, saldırmak değil, kalble olan buğuzdur. Allahü teâlâ insanın dışına değil, kalbine, niyetine bakıyor. Zahirin çok büyük nimetlere kavuşması, bâtının da çok büyük nimetlere kavuştuğunu göstermez. Zahirde çok büyük ibadetler, çok iyi hizmetler yapmak, gadab-ı ilahiye uğramaktan korumaz. Gadab-ı ilahiden Allah korkusu korur. En kıymetli mümin, yalnız camide, ibadette değil, büyüğünün, küçüğünün veya hanımın yanında, her yerde her zaman Allah'tan korkandır. Böyle mümin, Allah'ın en değerli kuludur, kalbi çok kıymetlidir. Bu kalbi kırmaktan çok sakınmalıdır. Çok sevabım var diye sevinen kimse, bazı müminleri üzmüş veya verdiği sözde durmamış olabilir. Bazılarına yan gözle bakmış yahut onları ayakta bekletmiş, kalblerini kırmış olabilir. Bunların hepsi kul hakkına sebep olur. Medresede büyükler, talebelerini imtihana kaldırır, ama kendileri, kürsüde oturmazlardı. Onlar da, ayakta dururlardı. Peygamber efendimiz, müminin kalbi kırılmasın diye, yan gözle bakmaz, boynunu çevirip konuşmaz, bütün vücuduyla ona dönerdi. Allahü teâlâ, maddî veya manevî, ne kadar nimet verirse, kul o kadar alçak gönüllü olmaya mecbur, hattâ mahkûmdur. Aksi hâlde bu devlet kuşu uçar gider. Yani Allah'ın rızasından ve Cennetten mahrum kalınır. Yazının ses dosyasını dinlemek için tıklayınız efendim...
 
Cumanız Mübarek Olsun Efendim
Huzurpınarı ailesinin muhterem üyelerinin Cum'a gününü tebrik eder, müstecâb dualarınızı istirham ederiz Imageefendim. Allahü tealaya emanet olunuz efendim. ali zeki osmanağaoğlu Enver abim idi, Sizinle aramızda vasıta olan, Enver abim idi, sırlarınıza vâkıf olan, Enver abim idi, Işığınızla cihanı aydınlatan, Enver abim idi, gönülleri ferahlatan, Sizden sonra, O'da kavuştu şimdi maşuğuna, Nasıl dayanılır, yetim kaldık bu dünyada. Geçmiş zaman olur ki, hayali cihan değer.... Bâzı hatıralar vardır ki, kalblere nakşeder. O hatıraları hatırlamak, Cennet hayatı yaşamak gibidir... Bâzı insanlar vardır, ahiretde kendini kurtarabilmek için yaşar. Tabii ki akıllı olan herkes ahiretini düşünerek, orada kimlerle ve nerede bulunmak istiyorsa bu tercihi kendisi hür iradesiyle yapar,.. ama bu tercih dünyada yapılır. Ahiretde başına neler geleceğini düşünmeden iş yapana zaten akıllı denir mi..? Fakat bazı insanlar da vardır ki, sadece kendisini kurtarmak için yaşamaz, Onların başka derdi vardır. Hatta o derdi yanında kendini düşünmez bile.. Onların esas dertleri; HİÇBİR İNSAN AHİRETDE YANMASIN, herkes dünyada ve ahiretde huzurlu olsun. İşte o büyüklerin esas dertleri budur. Nübüvvet yolundan gelen büyüklerin ortak derdidir bu. Ve akıl ile anlaşılamayacak derecededir. Enver abimin kalbinde de, insanlara karşı öyle bir sevgi vardı ki,.. insanlar ahiretde yanmasın diye ömrü boyunca uğraştı. Kendisini yakın tanımayanların bunu anlayabilmesi mümkün değildir. O, insanları çok sevdiğinden insanlar da Onu çok severdi. Enver abimizi her insan elinde olmadan, farkında olmadan severdi. Tabii bu sevgi, Onun kalbinden gelen sevginin yansımasıdır. Enver abimin kalbinde anlaşılamaz bir mıknatıs vardı,.. öyle ki; insanlar O'na doğru kuvvetle çekildiğini farkederlerdi. Enver abim buyururlardı ki; "Müslüman hasreti çekilen insandır, özlenen insandır. Her an ihtiyaç duyulan insandır. Görsek de istifade etsek diye yanına koşarak gidilen insandır. Karşılaşmasak diye kaçılan değildir. Müslüman karıncayı bile incitmez…" buyururlardı. İşte Enver abimizin tarifi budur. Enver abim, zaman zaman hizmet için bazı arkadaşlara vazife verirlerdi. Mesela "huzurpınarı hizmetleri", kurulduğundan itibaren her zaman Enver abimin himayesinde idi. Zaman zaman çağırırlar, nasıl hizmet edileceğini anlatırlar, neler yapmamız lazım olduğunu, nelere dikkat edilmesi lazım olduğunu anlatırlardı. Bazan da telefon veya mail ile de bildirirlerdi. (Bizzat telefon ederek, şu kelimeyi, şu şekilde değiştirdim dedikleri de olmuştu. Mail ile irtibat ise hergün muntazam idi.) Birkaç defasında yanlarına oturtup, kendi bilgisayarlarında huzurpınarını açarak şu dursun, bunu kaldır dedikleri de olmuştu. Hatta kendi bilgisayarlarından bazı bilgileri vermişlerdi (2008 de Yalova'da). Sarıyer'de 2008 senesinde ekim ayında huzurpınarı için şu nasihatleri yapmışlardı: "Ekibini sağlam kur, bundan sonra bir müddet hızlı büyürsünüz. Bizim işimiz insanlar kurtulsun diye uğraşmak, ahiretde yanmasınlar diye uğraşmaktır. Dinimizin yayılması için çalışanlar, Peygamber efendimizin "sallallahü aleyhi ve sellem" vârisleridir. En zor iş, dîne hizmet etmektir. Allahü teala sevdiği işi sevdiklerine yaptırır, sevmediği işi sevmediklerine yaptırır. Allahü tealanın en sevdiği iş, dinimize hizmet etmektir. Kim dîne hizmet ederse din ona sahip çıkar. Dîne hizmet eden aziz olur. Ölürken şehid olarak ölür. Emr-i maruf sevabı, harp meydanında gazaya verilen sevabdan daha fazladır. Bu zamanda fitne çıkarmadan hizmet edebilmek çok mühimdir. Kibir ve ucba da dikkat etmek gerekir. Peygamber efendimiz 'aleyhissalatü vesselam', küçük günahtan sakınıp, büyük günaha düşmenizden korkarım, buyuruyor. Ucubdan çok sakının. Ucub, biz bu günahı yapmıyoruz, demektir. İyilerin düşmanı çok olur. Hased edenler de çok olur, bazı şeylere kulağınızı kapayın. Bu dinin iki tane ayağı vardır. Birincisi öğrenmektir, ikincisi de öğretmektir. Eğer bize ecdadımız dinimizi öğretmeselerdi, biz şimdi kim bilir ne olurduk! Eğer onlar canlarıyla, mallarıyla, kanlarıyla, bol fedakarlıklar göstermeselerdi, hiç birimiz İslamiyyeti bilemezdik. Peki bizden sonra gelecek olan nesiller, ecdadımız bir sürü fedakarlık yapıp size bunları öğrettiler, peki sizler bize bunları niçin öğretmediniz derlerse halimiz ne olur? Onun için az da olsa bir şeyler yapmalıyız. Hiçbir hasenâtı geri çevirmemeliyiz. İmam-ı Rabbani hazretleri kuddise sirruh buyuruyorlar ki; Allahü teala bir kuluna iki şeyi vermişse, ona her şeyi vermiştir. Birincisi, Ehl-i sünnet vel cemaat itikadı. İkincisi, ilim öğrendiği kimsenin Allah adamı olması. Allah adamı olmak çok zordur. Padişaha yazdıkları bir başka mektuplarında yine İmam-ı Rabbani hazretleri buyuruyorlar ki; Bütün vaazların, bütün nasihatlerin özü, Allah adamlarıyla beraber olmaktır. Çünki bu dünyada kim ile beraber olunursa, kim sevilirse, ahirette de onunla beraber olunacaktır. Peygamberimiz aleyhissalatü vesselam buyuruyorlar ki; Kişi sevdiği ile beraberdir. El mer'ü mea men ehabbe. Allah korusun, bir Allah düşmanına muhabbet beslersen, onunla beraber olursun. Bir Allah dostuna muhabbet beslersen, onunla beraber Cennette olursun. İnsanlar yanmasın diye uğraşmamız lazım. Sizin ahiretde kurtuluşunuz huzurpınarı ile olur. Huzurpınarı Hocamızın anlatılmasında çok hizmet ediyor. Bu hizmetlerinizden memnunuz. Hocamız buyuruyordu ki; "Kalbden kalbe bir yol vardır; o yol, muhabbet yoludur. İş, o yolu ele geçirmektir. Bu muhabbet yolu ele geçerse, insan sevdiği ile beraberdir. Gece de beraberdir, gündüz de beraberdir. Dünyada da, ahiretde de beraberdir. Kabrde de, mahşer yerinde de beraberdir. Sevince beraberlik böyle olur" buyuruyorlardı. "İnsan seveceği kimseyi iyi seçmeli, ona göre sevmeli" buyuruyorlardı. Çünki Peygamber efendimiz sallallahü aleyhi ve sellem, dünyada kimi severseniz ahiretde onun yanında olursunuz buyuruyorlar. Onun için, Kim olduğunuz değil, kiminle olduğunuz önemli. Ahiretde nerede ve kimlerle beraber olmak istiyorsak, bu tercihi dünyada yapmalıyız. Kurtulmak için kurtulanlarla beraber olmak lazım. Son nefesde beyindekiler silinir, fakat kalbdekiler kalıcıdır. Beyin, bilgi yeridir, kalb ise sevgi yeridir. Son nefesde iman ile ölmek veya imansız ölmek, kalbdeki sevgiye tabidir." Enver abim, asırlarda ender yetişen çok müstesna bir insandı. Allahü teala rahmeti ile merhameti ile muamele eylesin inşallah. Fî emanillah. Ey lâtifler lâtifi, ey kalblerin meliki, ilim, takva ehlinin reisi, ehl-i sünnet varisi. İnsanların üstünü, doğru yolun rehberi, hayât esrarını çözen, âriflerin serveri. Asrın müceddidi, O vâris-i enbiyâ... Yürekler dayanır mı Sizden ayrı kalmağa? Her kelamında rûhlara, âb-ı hayât akıyor, her sözü, kalblerden, pasları kaldırıyor. Aşkıyla tutuşanlar, yanıp kavruluyor, kalbi mühürlü olanın, nasibi olmuyor! Yapayalnız bir insan ulaşır mı felaha? Yürekler dayanır mı Sizden ayrı kalmağa? Vurulmamak ne mümkün! Nur akan simanıza, seçilmişler vâsıldır, hizmete zatınıza. Mümkün olamaz karşılık, bizdeki hakkınıza, cana minnet biliriz, kulluğu kapınıza. Onun hürmetine yâ Rab, bizi Ondan ayırma! Yürekler dayanır mı Sizden ayrı kalmağa? Resûlullahı, gösteren aynadır bizzatihi! Abdülhakim efendinin göz nurudur kendisi! Kurtarır layık olsak, teveccühünüz bizi, neler kazanmazdık ah! tanıyabilsek sizi... Ey gönüller sultanı, canım dayanmaz daha, Yürekler dayanır mı Sizden ayrı kalmağa? Gözlerimi kapayıp, derin düşünüyorum, hayâlimde, rûhumda, bir Işık görüyorum. Kalbleri pak eden, bakışlar önündeyim, fakat bu, rü'yâ değil, bilmiyorum nerdeyim. Sevdamız bu Işığadır, rûhların tek matlûbuna... Yürekler dayanır mı Sizden ayrı kalmağa? Doğrusu bu cihanda, başkaca Işık yoktur, Olsa bile sönüktür, ziyasız ve donuktur. Sizi bilenler bilir, bilmeyene söz yoktur. Bu nadide sofrada, kırıntı bize çoktur. Bu Işık kavuşturmuş , âşıkları ma'şûka... Yürekler dayanır mı Sizden ayrı kalmağa? Bizden sadır olanlar, sizi sena edemez, boş laftan, yanlış sözden, daha öte gidemez. Hakire sükut düşer, karga nağme edemez! Sizi meth-ü senaya, diller kafi gelemez. Sevenlerin ne yapsın, zulmet dolu dünyada... Yürekler dayanır mı Sizden ayrı kalmağa? Ardınızdan yetim kaldı ciğerpareleriniz, yüreği parçalanan aşıklar sizin sevenleriniz. Kararan gönüllere ilim meşalesiydiniz, İlim, takva ehlinin şüphesiz reisiydiniz. Unutulmayan nursunuz, ehl-i sünnet yoluna. Yürekler dayanır mı Sizden ayrı kalmağa? Bir teveccühle, gaflet perdelerini gideren, bir tebessümle, sonsuz se'âdetleri veren. İlm, irfân, kerâmet, hârikalar menba'ı, bu dünyâ nazarınızda, sanki örümcek ağı. Ebedî sultân olur, bende olan Onlara. Yürekler dayanır mı Sizden ayrı kalmağa? Alimlerin rehberi, âşıklar sığınağı, Dünya zulmette iken, kurtardınız etrafı. Sel gibi aktı yaşlar, sevenin gözlerinden. Ölüm size düğündür, biz olduk elem çeken. Sevenleriniz ne yapsın zulmet dolu dünyada? Yürekler dayanır mı Sizden ayrı kalmağa? Bizimki övmek değil; nafile bir gayrettir, Belki birkaç söz ile, güneş'i tarif etmektir. Aşığa gönül gerek, bizlerdeki yürektir. Bu yolda makbul olan, kendini hiç bilmektir. Bu dünyayı terk ettiniz, kavuştunuz maşuğa. Huzur ailesi dayanır mı Sizden ayrı kalmağa?
 
Doğumu ile "cihanı aydınlatan O nur"a selam olsun


Doğumu ile "cihanı aydınlatan O nur"a selam olsun.

Huzurpınarının güzîde üyelerinin, mevlid kandilini tebrik ederiz,

bu gece husûsî dualarınızı istirhâm ederiz efendim.

ali zeki osmanağaoğlu.



Hadis-i Şerifte buyurulduki;

(Bir kimse, beni çocuklarından, ana-babasından ve herkesten daha çok sevmedikçe, îmanı tamam olmaz)

(Allahü teâlâ bir kuluna yazı ve söz sanatı ihsân ederse, Resûlullahı övsün, düşmanlarını kötülesin!)

(Kıyâmet günü, önce gelenlerin ve sonra gelenlerin seyyidiyim. Hakîkati bildiriyorum, öğünmüyorum.)


Rebî’ul-evvel ayının onbirinci ve onikinci günleri arasındaki gecedir. Dünyâdaki bütün insanlara Peygamber olarak gönderilen, Peygamberlerin sonuncusu ve en üstünü Muhammed Mustafâ aleyhisselâmın doğduğu gecedir. Mîlâdın 571. ci senesinde doğdu. Bu gece, Kadr gecesinden sonra, en kıymetli gecedir. Bu gece, O doğduğu için sevinenler afv olur. Bu gece, Resûlullahın “sallallahü aleyhi ve sellem” tevellüdü zemânlarında görülen hâlleri, mu’cizeleri okumak, dinlemek, öğrenmek çok sevâbdır. Kendileri de anlatırdı. Bu gece, Eshâb-ı kirâm “radıyallahü anhüm” da, bir yere toplanıp, okurlar, anlatırlardı.

Image
Nasıl sevmiyeyim ki, bedenimde canımsın,
Hürmetine var oldum, sebebi hayatımsın.
Damarımda kanımsın, bana benden yakınsın,
Sen âşıklara mâ’şûk ve hep canlara cânân.

Her derde devâ sensin, her rûha şifâ sensin,
Göze sürme, başa tâç, kalblere cilâ sensin.
Habîbullahsın, fevk-i mele-i a’lâ sensin,
Başka kapı çalamaz, seni biraz tanıyan.



MEVLİD KANDİLİ


Dünyadaki bütün insanlara peygamber olarak gönderilen, peygamberlerin sonuncusu ve en üstünü Muhammed aleyhisselâm, 571 yılı Nisan ayının 20’sine rastlayan, Rebi’ul-evvel ayının 12. Pazartesi gecesi, sabaha karşı Mekke-i Mükerreme’de dünyaya gelmiştir. Her peygamberin ümmeti, kendi peygamberinin doğum gününü bayram yapmıştır. Bugün de, Müslümanların bayramıdır. Neşe ve sevinç günüdür. Dünyadaki Müslümanlar tarafından, her sene, bu gece Mevlid kandili olarak kutlanmakta, her yerde Mevlid kasideleri okunarak Resûlullah hatırlanmaktadır. Mevlid, doğum zamanı demektir.

Resûlullah efendimiz, mevlid gecelerinde Eshâb-ı kirâma ziyafet verir, dünyayı teşrifindeki ve çocukluk zamanındaki şeyleri anlatırdı. Hazret-i Ebû Bekir de, halîfe iken, Eshâb-ı kirâmı toplar, Resûlullah efendimizin dünyayı teşrifindeki olağanüstü hâlleri konuşurlardı. Bu gece, Resûlullahın doğum zamanında görülen hâlleri, mûcizeleri okumak, dinlemek, öğrenmek çok sevaptır. Peygamber efendimizi öven çeşitli mevlid kasideleri vardır. Meşhur olan ve Türkiye’de sık sık okunan mevlid kasidesini Süleyman Çelebi, 15. asırda yazmıştır. Mevlid-i şerîf okumak, Resûlullahın dünyaya gelişini, mirâcını ve hayatını anlatmak, Onu hatırlamak, Onu övmek demektir. Mevlid Gecesi, Kadir Gecesi'nden sonra en kıymetli gecedir. Bu gece Peygamber “sallallahü aleyhi ve sellem” efendimiz doğduğu için sevinenler afv olur.

Hadîs-i şerîflerde buyuruldu ki:

“Beni ana babasından, evlâdından ve herkesten daha çok sevmeyen, mümin olamaz.”

“Bir şeyi çok seven, elbette onu çok anar.”

“Peygamberleri anmak, hatırlamak ibâdettir.”


Bu gece, çalgı ve başka haram şeyler karıştırmadan, Allah rızası için mevlid cemiyeti yapmak, mevlid kasidesi okumak, salevât-ı şerîfe getirmek, tatlı şeyler yedirip içirmek, hayrat ve hasenat yapmak, böylece, o gecenin şükrünü yerine getirmek müstehaptır. Diğer kandillerde olduğu gibi, bugün de, Kur'ân-ı kerîm okumalı, kaza namazı kılmalı, sadaka vermeli, duâ etmeli, Cenâb-ı Haktan afv ve mağfiret dilemelidir.

PEYGAMBER EFENDİMİZİN DOĞUMU



ImageMuhammed aleyhisselâmın (sallallahü aleyhi vesellem) doğumunda sayısız mûcizeler görülmüştür. Kureyş’in reislerinden, dedeleri hazreti Abdülmuttalib anlatıyor: Muhammed’in (sallallahü aleyhi ve sellem) doğduğu gece, Kâbe’yi tavaf ediyordum. Gece yarısını geçince, Kâbe, Makam-ı İbrahim’e doğru secde ediyordu ve “Allahü ekber, Allahü ekber” diye tekbir sesleri ile; “Beni müşriklerin pisliklerinden, cahiliyet zamanının kötülüklerinden temizlediler.” diye sesler geliyordu. Bütün putlar yere düştü. En büyükleri olan Hubel yüzü üzerine, bir taşın üzerine düşmüştü. Birisinin, “Âmine, Muhammed’i (sallallahü aleyhi ve sellem) doğurdu.” dediğini işittim. Safâ tepesine çıktım. Bir gürültü vardı. Sanki bütün kuşlar ve hayvanlar Mekke’ye toplanmışlardı. Sonra Âmine’nin evine gittim. Kapı kilitli idi. Kapıyı çalıp, “Açın!” dedim. İçeriden Âmine; “Muhammed (aleyhisselâm) doğdu” dedi. “Getir göreyim.” dedim. “İzin yok. Birisi geldi. Çocuğu üç güne kadar kimseye gösterme dedi.” dedi. İçeri zorla girmek için kılıç çektim, karşıma elinde kılıç, yüzü örtülü biri çıktı. “Ey Abdülmuttalib geri dön! Çünkü, oğlunu melekler ziyaret ediyorlar.” dedi. Titremeye başladım. Bu hâli üç gün kimseye anlatamadım, dilim tutulmuştu.

Aynı gece, Kisra’nın sarayı sallandı. Bin yıldır yanan Mecûsilerin ateşi söndü. Save Denizi kurudu. Ateşe tapanların âlimi olan Mübedâ müthiş bir rüyâ gördü. O gece, güneş doğmadan bütün cihan aydınlandı ve nûrlandı.



Herkim geldi cihâna ve herkim ki gelecektir,
Hepsinin üstünde Sen, serdârsın yâ Resûlallah!
Cihân bağında insan ağaçtır gayriler yaprak,
Nebîler meyvedir, özü Sen yâ Resûlallah!
Şefâ’atin olmasa, hâlimiz hârâb günahdan,
Herderdimize dermân, hep Sensin yâ Resûlallah

Image


Allahü teala "Sen olmasaydın, hiçbirşeyi yaratmazdım buyuruyor". Öyle bir Peygamberki; bütün insanlardan üstün, bütün peygamberlerden üstün... Kâinatın, Onun hatırına yaratıldığı yüce peygamber. Öyle bir Peygamberki, diğer peygamberler, peygamber oldukları halde, Onun ümmetinden bir fert olmağı istemişlerdir. Öyle bir peygamberki, herkes kendisini düşünürken O ümmetini düşünür. Onun şefaati ile kurtulmamak mümkün değil.. ohalde kıymet bilelim, Böyle büyük bir peygamberimiz olduğunu bilelim, Ona ümmet olmağa layık olalım..(Ümmeti olduğumuz devlet yeter). Getirdiği din öyle bir dinki; bütün dinleri içinde toplamış. Getirdiği Kitab öyle bir Kitabki; dört kitabı içinde toplamış.... Allahü teala itibarı dîne vermiştir... dikkat edilirse dindar insanlar herzaman itibarlı insanlardır. Yani bir insanın itibarı dîne bağlı olmasındandır.

Seyyid Abdülhakîm efendi hazretleri buyurdu ki; Her Peygamber, kendi zamânında, kendi mekânında, kendi kavminin hepsinden, her bakımdan üstündür. Muhammed “aleyhisselâm” ise, her zemânda, her memleketde, ya’nî dünyâ yaratıldığı günden, kıyâmet kopuncaya kadar, gelmiş ve gelecek, bütün varlıkların, her bakımdan en üstünüdür. Hiç kimse, hiçbir bakımdan Onun üstünde değildir. Bu güçbirşey değildir. Dilediğini yapan, her istediğini yaratan, Onu böyle yaratmışdır. Hiçbir insanın Onu medh edecek gücü yokdur. Hiçbir insanın, Onu tenkîd edecek iktidârı yokdur.

Kâinatta herşeyin onun hatırına yaratıldığı, canımız-ruhumuz-herşeyimiz-ensevdiğimiz, uğrunda canımız feda olan, efendimizin mübarek doğum günü (mevlid kandili) Bu gece Peygamber “sallallahü aleyhi ve sellem” efendimiz doğduğu için sevinenler afv olur. O'nun hatırına var olduk, ebedi alemde kurtuluşumuz Efendimiz sayesindedir. Öyle büyük bir peygamber-i zîşan'ın ümmetiyiz ki,.. Ümmeti olduğumuz devlet yeter... Efendimiz öyle büyük ki, O'ndan büyük hiç bir insan yok.. Öyle sevgili ki, O'nun şefaati ile kurtulmamak mümkün değil (yeterki mübarek şefaatlerine layık olabilelim..), O halde, O'na olan sevgimizi, muhabbetimizi, ihlasımızı, sıdk ve sadakatimizi göstermeliyiz...
Dünya ve ahiretde huzur ve saadet isteyen O'nu sevmeli, O'nun sevdiklerini sevip, sevmediklerini sevmemeli, O'na uymalı ve O'nun ve eshabının yolundan gitmelidir.

Allahü tealaya emanet olunuz efendim.

Huzurpınarı ailesinin muhterem üyelerinin, mevlid kandilini tebrik ederiz,
(husûsen bu gece) müstecâb dualarınızı istirham ederiz efendim.

ali zeki osmanağaoğlu


Ey günâhlılar sığınağı, sana sığınmağa geldim!
çok kabâhatler işledim, sana yalvarmağa geldim!

Karanlık yerlere sapdım, bataklıklara saplandım,
doğru yolu aydınlatan, ışık kaynağına geldim!

Çıkacak bir canım kaldı, ey bütün canların cânı!
uygun olur mu söylemek, cânımı fedâya geldim!

Derdlilerin tabîbisin, ben ise gönül hastası,
kalb yarama devâ için, kapını çalmağa geldim!

Cömerdlerin kapısına, birşey götürmek hatâdır.
basmakla şeref verdiğin, toprağı öpmeğe geldim!

Günâhlarım çok, dağ gibi, yüzüm kara, katran gibi,
bu yükden ve siyâhlıkdan temâm kurtulmağa geldim!

Temizler elbet hepsini, ihsân deryândan bir damla,
gerçi yüzüm gibi kara, amel defterimle geldim!

Kapına yüz sürebilsem, ey canımdan azîz cânan!
su ile olmıyan işler, hâsıl olur o toprakdan!
----

Ey güzeller güzeli, beni sevdânla yakdın!
görmüyor birşey gözüm, her an hulyânla aklım!

Sen (Kabe kavseyn) şâhı, ben ise azgın köle,
Sana konuk olmağı, nasıl söyler bu şaşkın?

Acıyıp bir bakınca, ölü kalbler diriltdin,
sonsuz merhametine sığınıp, kapın çaldım!

İyilik kaynağısın, dermanlar deryâsısın!
Bir damla lutf et bana, derde devâsız kaldım!

Herkes gelir Mekkeye, Kâ’be, Safâ, Merveye,
ben ise senin için, dağlar tepeler aşdım!

Dün gece, bir rü’yâda göklere değdi başım,
kapındaki uşaklar, enseme basdı sandım!

Ey Câmî hazretleri, sevgilimin bülbülü!
şi’rlerin arasından, şu beyti seçdim aldım:

(Dili aşağı sarkık, uyuz köpekler gibi,
bir damlacık umarak, ihsân deryâna vardım.)

Öyle neşeliyiz seviniyoruz,
sanki bulutlarda dolaşıyoruz,
uzansak ay'ı elimizle tutarız,
eğilsek yıldızları toplarız.

Çünki, bizi muhatap aldı rabbimiz,
onun emr ve yasaklarına tâbîyiz,
ve de öyle bir nebînin ümmetiyiz,
uğruna kâinatı yarattı rabbimiz.

Herkes kendi hocasıyla övünür,
benim sahibim kâinatın en üstünüdür,
hocamın hocalarının hocasıdır o server,
onsuz olunurmu iki alemde münevver.

Bu nimet öyle büyük şereftir-saadettir,
kıymetini bilmeyeni dövmek gerektir,
bukadar nimet içinde kimki üzüntülüdür,
milyar sahibinin kuruş kaybetmesi gibidir.

Böyle şerefli bir kafileyiz, aileyiz, ümmetiz...
müjdelerolsun, kavuştuk nimetlere, dahane isteriz.
buna rağmen dünya için hala üzülürsek biz,
Rabbimizi gücendirir, büyüklerimizi incitiriz..

Kâinatı uğrunda yarattı yüce Mevla’m,
Aşkındır âlemleri döndüren sır EFENDİM.
Sevginle dolan kalpler Mevla'ya yakın olur,
İzinde gidilecek: Sensin tek nûr EFENDİM.

Tüm mü’minler daima hasretinle yanmakta,
Pâk ismini andıkça kalpler huzur bulmakta,
Bir kez rüyada gören en bahtiyar olmakta,
Rabbin sevgilisisin, Sensin tek yâr EFENDİM.

Müsliman gönüllerde coşmaktadır bir arzû,
Şefaatine ermek herkesin tek umudu,
Seni candan çok sevmek: mü’minlik ölçüsü bu,
Seni sevemeyenlere dünyalar dâr EFENDİM.

Seni övebilecek sözler bulmak ne mümkün,
Yolundan gayrı yollar, izler bulmak ne mümkün,
Aşkın gibi yakacak közler bulmak ne mümkün,
Ümmetin yarasını lutfeyle sar EFENDİM.

Zerreler seni seven Hakkın aşkıyla döner,
Tüm varlığa rahmetsin, Sensiz yıldızlar söner,
Sana has ümmet olmak; budur en büyük hüner,
Doğruya gidecek yol bir sende var EFENDİM.

Kurbandır sana canlar, hayranındır ummanlar,
En küçükten büyüğe sevdâlın yaşayanlar,
Sevdiklerinden olmak ümîdi taşıyanlar,
Hasretinle etmekte hep âh-ü zâr EFENDİM.

Kur'an Seni övüyor ey insanlık önderi,
Allah Seni seviyor ve Seni sevenleri,
Sevdândır fetheyleyen tüm mü'min gönülleri,
Adını aşkla anmak: ne büyük kâr EFENDİM.

İlk insandan bu yana toplansa hep insanlar,
Konulsalar üst üste dehalar, kahramanlar,
Büyüklükte erişmez topuğuna tüm bunlar,
İdrâk edemeyene yakışır ar EFENDİM.